[ << ] [ < ] [ Powrót ] [ > ] [ >> ]

2. Wybór medium instalacyjnego

• Wymagania sprzętowe
• Płyty instalacyjne Gentoo
• Pobieranie, nagrywanie i uruchamianie płyt instalacyjnych Gentoo

2.a. Wymagania sprzętowe

Wprowadzenie

Zanim zaczniemy, musimy poznać wymagania sprzętowe jakie powinien spełniać komputer, aby można było na nim zainstalować Gentoo.

Wymagania sprzętowe

Przed przejściem do dalszych etapów instalacji należy zapoznać się z informacjami zawartymi na stronach Projektu Gentoo AMD64.

2.b. Płyty instalacyjne Gentoo

Wprowadzenie

Dzięki płytom instalacyjnym można uruchomić podstawowe środowisko służące do instalacji całego systemu Gentoo na dysk. W czasie uruchamiania systemu z płyty zostanie wykryty sprzęt dostępny w komputerze, a Gentoo automatycznie załaduje odpowiednie dla niego sterowniki. Płyty te są tworzone i rozwijane przez deweloperów Gentoo.

Wszystkie płyty instalacyjne pozwalają na uruchomienie środowiska instalacyjnego, skonfigurowanie ustawień sieciowych, utworzenie i aktywowanie partycji oraz rozpoczęcie instalowania Gentoo z użyciem Internetu. Są idealnym środkiem do zbudowania naszej dystrybucji, jeśli zakłada się instalowanie przy użyciu najnowszych pakietów pobieranych z sieci.

Są następujące rodzaje płyt instalacyjnych:

• "Gentoo Minimal Installation CD" - mała, uruchamialna płyta instalacyjna zawierająca wszystko co niezbędne do uruchomienia środowiska, z którego można następnie przystąpić do instalowania Gentoo.
• "Gentoo Installer LiveCD" - płyta zawierająca wszystkie składniki konieczne do instalacji systemu Gentoo. Na płycie tej znajduje się graficzne środowisko pracy oraz dwie wersje instalatora, z których jedną można uruchomić w konsoli.

Aby ułatwić wybór odpowiedniej płyty instalacyjnej omówimy plusy i minusy każdej z nich.

Gentoo Minimal Installation CD

Obraz tej płyty ma nazwę install-amd64-minimal-2008.0.iso i zajmuje jedynie 50 MB miejsca. Można go użyć do zainstalowania Gentoo wyłącznie jeśli posiada się połączenie z Internetem.

Gentoo Installer LiveCD

Obraz tej płyty ma nazwę livecd-amd64-installer-2008.0-r1.iso i zajmuje około 701 MB miejsca. Można użyć go do zainstalowania Gentoo nawet bez dostępu do sieci.

Archiwum stage3

Plik ten to archiwum zawierające podstawowy system Gentoo, z którego będzie można kontynuować instalację w sposób opisany w tym Podręczniku. W przeszłości znajdowały się tu instrukcje dotyczące instalacji z trzech różnych plików tego typu. Wciąż udostępniamy archiwa stage1 i stage2, ale w oficjalnym opisie instalacji prezentujemy jedynie czynności związane z użyciem stage3. Informacje dotyczące instalacji za pomocą stage1 i stage2 znajdują się w Gentoo FAQ w podrozdziale Jak zainstalować Gentoo za pomocą stage1 lub stage2?.

Pliki stage3 można pobrać z katalogu releases/amd64/2008.0/stages/ na każdym z naszych serwerów lustrzanych. Pliki te nie znajdują się na płytach LiveCD.

2.c. Pobieranie, nagrywanie i uruchamianie płyt instalacyjnych Gentoo

Pobieranie i nagrywanie płyt instalacyjnych

Po pierwsze musimy pobrać jeden z omawianych wcześniej obrazów płyt. Trzeba tylko wiedzieć gdzie ich szukać.

Wszystkie obrazy płyt instalacyjnych znajdują się na naszych serwerach lustrzanych w katalogu releases/amd64/2008.0/installcd/.

Wewnątrz tego katalogu znajduje się zbiór plików ISO. Są to pełne i gotowe do nagrania obrazy płyt CD.

Aby zweryfikować poprawność pobranych plików ISO, należy porównać ich sumy MD5 z tymi znajdującymi się na naszym serwerze lustrzanym (w pliku o nazwie install-amd64-minimal-2008.0.iso.DIGESTS). Sumy MD5 dla pobranych plików można wygenerować przy pomocy narzędzia md5sum dla Linuksa lub jego odpowiednika dla Windows.

Innym sposobem sprawdzania poprawności pobranych plików jest weryfikacja ich podpisów przy pomocy GnuPG. Sygnatury poprawnych plików znajdują się w plikach z rozszerzeniem .asc. Najpierw pobieramy plik sygnatury, a następnie pozyskujemy klucz publiczny:

$ gpg --keyserver subkeys.pgp.net --recv-keys 17072058

Następnie weryfikujemy podpis.

$ gpg --verify <signature file> <downloaded iso>

Pobrane pliki ISO należy nagrywać w trybie RAW. To jak się go włącza zależy od programu, którego się używa. W Podręczniku opiszemy nagrywanie za pomocą programów cdrecord i K3B. Więcej informacji o nagrywaniu można znaleźć w Gentoo FAQ.

• W cdrecord to wystarczy wpisać polecenie cdrecord dev=/dev/hdc <pobrany plik iso>. Zamiast /dev/hdc należy podać odpowiednią ścieżkę do urządzenia CD-RW.
• W k3b należy wybrać Tools (Narzędzia) > Burn CD Image (Nagraj obraz płyty), a następnie wskazać plik ISO w obszarze "Image to Burn" (Obraz do nagrania) i kliknąć Start.

Uruchamianie płyty instalacyjnej

Po nagraniu płyty instalacyjnej przychodzi pora na uruchomienie z niej systemu. Upewniamy się, że w napędach nie ma żadnych innych płyt i ponownie uruchamiamy komputer. Wchodzimy do BIOS-u, zwykle robi się to przy pomocy klawiszy DEL, F1 lub ESC - zależnie od producenta i modelu płyty głównej. Wszystko co musimy tam zmienić to kolejność w jakiej będą skanowane nasze napędy w poszukiwaniu aktywnego systemu operacyjnego. Musimy skonfigurować to tak, by CD-ROM był pierwszym takim napędem. Jeśli nie zmienimy tej opcji, komputer uruchomi się z dysku ignorując naszą płytę instalacyjną.

Teraz możemy umieścić płytę w napędzie i po raz kolejny ponownie uruchomić komputer. Po pewnym czasie powinien pojawić się znak zachęty (prompt). Mamy tu dwie możliwości. Możemy od razu nacisnąć enter i rozpocząć proces uruchamiania Gentoo z płyty instalacyjnej ze standardowymi opcjami lub dodać kilka własnych ustawień. Dokonuje się tego wpisując nazwę wybranego jądra i opcji z jakimi chcemy je uruchomić, a następnie naciskając enter.

Wybranego jądra? Tak, na płytach instalacyjnych znajduje się kilka jąder Linuksa. Domyślne i najbardziej uniwersalne z nich ma nazwę gentoo. Pozostałe jądra są skonfigurowane pod specyficzny sprzęt oraz posiadają warianty bez sterowników graficznych (-nofb).

Oto krótkie omówienie wszystkich dostępnych jąder:

Można również wybrać opcje z jakimi zostanie uruchomione jądro, kontrolują one jego określone ustawienia.

Opcje sprzętowe:

acpi=on

Włącza obsługę ACPI oraz uruchamia demona ACPI podczas uruchamiania systemu. Nie jest wymagane dla systemów z HyperThreading.

acpi=off

Całkowicie wyłącza ACPI. Bywa niezbędne na niektórych starszych komputerach, a także jeśli chce się używać APM. Wyłączy obsługę HyperThreading procesora.

console=X

Tworzy konsolę szeregową, do której będzie dostęp z CD. Pierwsza opcja to nazwa urządzenia tej konsoli, zwykle ttyS0 na x86. Po niej znajdują się opcje połączenia, w postaci listy oddzielonej przecinkami. Domyślne opcje to 9600,8,n,1.

dmraid=X

Pozwala na przekazanie opcji do device-mappera podsystemu RAID. Wszystkie opcje powinny znajdować się w cudzysłowach.

doapm

Ładuje sterownik APM. Nie zadziała jeśli nie jest też ustawione acpi=off.

dopcmcia

Ładuje obsługę PCMCIA i oprogramowania Cardbus. Uruchamia również cardmgr podczas startu systemu. Wymagane, aby uruchomić system z urządzeń PCMCIA/Cardbus.

doscsi

Włącza obsługę większości kontrolerów SCSI. Jest również wymagane dla uruchomienia z większości urządzeń USB, ponieważ korzystają one z podsystemów SCSI w jądrze.

sda=stroke

Pozwala na podzielenie całego twardego dysku na partycje nawet jeśli BIOS nie obsługuje tak dużych dysków. Opcja wykorzystywana na komputerach z bardzo starym BIOS-em. sda to nazwa urządzenia, które wymaga tej opcji.

ide=nodma

Wyłącza obsługę DMA w jądrze. Opcja ta jest wymagana na niektórych chipsetach i dla niektórych urządzeń CDROM. Jeśli system ma problemy z odczytem z CDROM-u IDE, należy spróbować tej opcji. Opcja ta nadpisuje domyślne ustawienia hdparm.

noapic

Wyłączy APIC, który jest dostępny na niektórych nowszych płytach głównych. Często powoduje on problemy ze starszym sprzętem.

nodetect

Wyłączy wszelkie wykrywanie sprzętu jakie jest wykonywane przez system płyty instalacyjnej, łącznie z pobraniem informacji sieciowych przez DHCP. Opcja umożliwia wykrycie problemów z płytą lub z niektórymi sterownikami.

nodhcp

Wyłącza pobieranie adresu sieciowego poprzez DHCP. Przydatne w sieciach ze statycznymi adresami.

nodmraid

Wyłącza obsługę RAID w device-mapperze.

nofirewire

Wyłącza ładowanie modułów dla Firewire. Wykorzystywane jeśli sprzęt Firewire powoduje problemy w czasie uruchamiania systemu.

nogpm

Wyłączy obsługę myszki pod konsolą poprzez GPM.

nohotplug

Wyłącza wykonywanie skryptów startowe coldplug i hotplug podczas uruchamiania systemu. Ułatwia wykrycie problematycznych sterowników lub zepsutej płyty.

nokeymap

Uniemożliwia wybór mapy klawiszy innej niż US.

nolapic

Wyłącza lokalny APIC na jądrach Uniprocessor.

nosata

Wyłącza ładowanie modułów Serial ATA. Wykorzystywane gdy występują problemy z podsystemem SATA komputera.

nosmp

Wyłącza SMP (Symmetric Multiprocessing) w jądrach, w których jest włączone. Ułatwia wykrywanie problemów związanych z SMP w pewnych sterownikach i dla niektórych płyt głównych.

nosound

Wyłącza obsługę dźwięku czy ustawianie głośności. Dla systemów, w których obsługa dźwięku sprawia problemy.

nousb

Wyłącza automatyczne ładowanie modułów USB. Wykorzystywane do wykrywania problemów z USB.

slowusb

Dodaje przerwy w procesie uruchamiania dla wolnych CDROM-ów na USB, takich jak np. ten z IBM BladeCenter.

Zarządzanie woluminami i urządzeniami:

doevms

Włącza obsługę EVMS od IBM. Nie jest bezpieczne jeśli wykorzystywane razem z LVM.

dolvm

Włącza obsługę LVM. Niebezpieczne w zestawie z EVMS.

Inne opcje:

debug

Włącza debugowanie kodu. Produkuje dużo informacji.

docache

Powoduje, że cały uruchomiony z płyty system zostanie załadowany do RAM-u. Dzięki temu możliwe jest odmontowanie płyty instalacyjnej i zamontowanie innej. Wymaga posiadania co najmniej dwukrotnie większej wolnej pamięci niż rozmiar płyty instalacyjnej.

doload=X

Powoduje, że pierwszy ramdysk wczyta moduł podany jako parametr tej opcji wraz z jego zależnościami. Należy zmienić X na nazwę tego modułu.
Można podać kilka modułów, ich nazwy należy wtedy rozdzielić przecinkami.

dosshd

Uruchamia sshd podczas startu systemu. Przydatne dla zdalnych instalacji.

passwd=foo

Ustawia hasło roota na ciąg znaków podany w parametrze tego polecenia. Niezbędne przy korzystaniu z dosshd.

noload=X

Zapobiega ładowaniu modułu podanego w parametrze polecenia. Składnia taka sama jak w przypadku doload.

nonfs

Wyłącza uruchamianie portmap i nfsmount przy starcie.

nox

Nie pozwoli na uruchomienie środowiska X jeśli takie znajduje się na płycie. drop to the command line instead.

scandelay

Spowoduje zatrzymywanie się na 10 sekund podczas różnych etapów uruchamiania systemu, dzięki czemu niektóre urządzenia mają czas na uruchomienie się.

scandelay=X

Pozwala skonfigurować długość pauzy wykorzystywanej przez poprzednie polecenie. X to ilość sekund.

Pora na uruchomienie systemu z płyty. Wybieramy jądro (jeśli domyślne gentoo nas nie zadowala) oraz opcje z jakimi ma zostać ono uruchomione. Jako przykład podamy linię uruchamiającą jądro gentoo z opcją dopcmcia.

boot: gentoo dopcmcia

Jeśli instalujemy Gentoo w systemie, w którym mamy klawiaturę inną niż US, musimy wcisnąć ALT+F1, aby przejść do trybu potwierdzania kolejnych czynności, a następnie postępować zgodnie ze wskazówkami na ekranie. Jeśli nie wybierzemy nowego mapowania w ciągu 10 sekund, zostanie załadowane to domyślne, czyli amerykańskie. Jak tylko skończy się proces wczytywania systemu, zostaniemy automatycznie zalogowani do "Live" Gentoo Linux jako "root", nazywany też czasem superużytkownikiem. Na bieżącej konsoli powinien pojawić się znak zachęty ("#") roota. Konsole zmieniamy kombinacjami klawiszy Alt-F2, Alt-F3 i Alt-F4. Do konsoli, którą widzieliśmy na początku wracamy naciskając Alt-F1.

Możemy teraz przystąpić do konfigurowania dodatkowego sprzętu.

Konfiguracja dodatkowych urządzeń

Kiedy instalacyjna płyta CD zostaje uruchomiona, system próbuje wykryć wszystkie urządzenia zainstalowane w naszym komputerze, a następnie ładuje odpowiednie moduły. W ogromnej większości przypadków rezultaty są bardzo dobre. Jednak w niektórych przypadkach, może nastąpić nie załadowanie modułu jądra, który jest potrzebny. Jeśli zostanie pominięty jakiś moduł, możemy go załadować ręcznie.

W poniższym przykładzie pokazano w jaki sposób załadować moduł 8139too (wsparcie dla części popularnych kart sieciowych):

# modprobe 8139too

Opcjonalnie: Konta użytkowników

Jeśli planujemy dać dostęp do środowiska instalacyjnego osobom trzecim lub chcemy używać irssi z konta innego niż root (ze względów bezpieczeństwa), należy stworzyć potrzebne konta użytkownika,a następnie zmienić hasło dla root.

Aby zmienić hasło root używamy narzędzia passwd:

# passwd
New password: (Wpisujemy nowe hasło)
Re-enter password: (Ponownie wpisujemy nowe hasło)

Aby utworzyć konto użytkownika, należy najpierw wpisać odpowiednie referencje, a następnie hasło. Do tych czynności użyć należy poleceń useradd oraz passwd. W poniższym przypadku stworzymy użytkownika "damian".

# useradd -m -G users damian
# passwd damian
New password: (Wpisujemy hasło dla użytkownika damian)
Re-enter password: (Ponownie wpisujemy hasło dla użtkownika damian)

Na konto nowo utworzonego użytkownika możemy dostać się używając polecenia su.

# su - damian

Opcjonalnie: Przeglądanie dokumentacji podczas instalacji

W przypadku gdy chcemy przeglądać Podręcznik Gentoo (zarówno w wersji CD jak i online) podczas instalacji, należy się upewnić, że stworzyliśmy konto użytkownika (więcej informacji w rozdziale Opcjonalnie: Konta użytkowników. Następnie używamy kombinacji Alt-F2, aby przenieść się na nowy terminal i tam się logujemy:

Dostęp do dokumentacji znajdującej się na CD możemy uzyskać natychmiast używając polecenia links:

# links /mnt/cdrom/docs/html/index.html

Jednak zalecane jest używanie wersji znajdującej się online, ponieważ będzie ona aktualniejsza od tej znajdującej się na CD. I w tym przypadku możemy użyć links, ale jedynie w przypadku gdy zakończyliśmy już konfigurację sieci opisaną w rozdziale Konfiguracja sieci (w przeciwnym wypadku nasze połączenie z Internetem będzie niemożliwe):

# links http://www.gentoo.org/doc/en/handbook/handbook-amd64.xml

Do pierwotnego okna terminala wracamy przyciskając Alt-F1.

Opcjonalnie: Uruchamianie demona SSH

Gdy zechcemy udostępnić dostęp do naszego komputera innym osobom podczas instalacji Gentoo (np. w przypadku gdy takie osoby chcą Ci pomóc w instalacji, bądź nawet zrobią to za Ciebie), należy utworzyć konto użytkownika dla nich oraz przekazać im hasło dla konta root (tylko w przypadku gdy w pełni ufamy tym osobom).

Aby uruchomić demona SSH, wykonujemy poniższe polecenie:

# /etc/init.d/sshd start

Aby używać demona sshd, w pierwszej kolejności należy skonfigurować sieć. Więcej o konfiguracji sieci znajdziemy w rozdziale Konfiguracja sieci.

[ << ] [ < ] [ Powrót ] [ > ] [ >> ]

Materiał udostępniany na podstawie licencji Creative Commons - Attribution / Share Alike.