Instalacja LVM2 w GentooPrzewodnik ten bazuje na przykładzie komputera z dwoma dyskami twardymi IDE. Oznacza to, że należy dostosować swoją konfigurację (dyski, nazwy partycji oraz ich rozmiary) do posiadanego sprzętu.
Jeżeli przeprowadzamy nową instalację Gentoo, konieczne będzie użycie dysku rozruchowego z obsługą LVM2 takiego jak np. płyta instalacyjna Gentoo. Wersję dla architektury x86 można odnaleźć na serwerach lustrzanych Gentoo w katalogu /releases/x86/current/installcd. Pozostałe architektury także powinny być obsługiwane. Jeżeli instalujemy LVM2 na części wolnego dysku działającego już systemu, musimy posiadać skompilowany moduł LVM2 (dm-mod). Moduł ten jest dostępny w jądrze gentoo-sources. Kompilacja jądra i konfiguracja LVM2 jest opisana w dalszej części tego przewodnika. Nie każde jądro z serii 2.4 dostępne w Gentoo posiada obsługę LVM2! Nasz przykładowy system posiada 2 dyski twarde IDE podzielone na partycje następująco:
Pora zaczynać... Aż do rozdziału 4. Przygotowanie dysków należy postępować zgodnie z instrukcjami podręcznika instalacji uwzględniając poniższe poprawki: Należy używać programu fdisk tak jak to opisano w podręczniku instalacji, ale używając schematu podziału na partycje przedstawionego w powyższym przykładzie. To tylko przykład, a więc należy dostosować go do swoich potrzeb. Stwórzmy małą fizyczną partycję /boot (hda1). W tym przykładzie, /boot nie będzie partycją zarządzaną przez LVM2. Partycja ta będzie zawierała bootloader oraz jądro systemu. 64MB powinny w zupełności wystarczyć nawet dla kilku jąder. Stwórzmy teraz partycję swap (hda2). Pora teraz na partycję / (hda3). Jeżeli będziemy chcieli zarządzać partycją root przez LVM2 (co nie jest zalecane), należałoby zajrzeć dokumentacji zamieszczonej na końcu tego przewodnika, znajduję się tam odnośnik do krótkiego opisu jak tego dokonać. Partycja root nie musi być wcale duża, jeżeli zamierzamy trzymać tylko /opt /usr /home /var oraz /tmp na grupie wolumenów (vg), to 1GB miejsca powinno wystarczyć.
W tym momencie partycje /boot, swap oraz root nie używają całego dysku, stwórzmy więc czwartą partycję na tym dysku i ustawmy jej typ na 8e (Linux LVM). Posiadając więcej fizycznych dysków przeznaczonych na LVM, należy stworzyć jedną partycję na każdym i ustawić dla nich ten sam typ (8e).
Nadszedł czas na utworzenie systemu plików na /dev/hda1 i /dev/hda3 oraz utworzenie i aktywację parycji swap na /dev/hda2 tak jak zostało to opisane w podręczniku. Ładowanie modułu LVM2 dm-mod.
Przed skanowaniem i aktywacją LVM może zajść potrzeba edytowania /etc/lvm/lvm.conf w celu wykluczenia jakichś urządzeń. Domyślnie LVM2 skanuje wszystkie urządzenia, nawet napędy CDROM, przez które mogą pojawiać się niechciane błędy. W poniższym przykładzie linia zezwalająca na skanowanie wszystkich urządzeń została zastąpiona przez taką, która wyklucza ze skanowania wszystkie urządzenia poza naszymi dwoma dyskami IDE.
Przygotowanie partycji.
Skonfigurujemy teraz wolumen grup. Wolumen grup jest rezultatem połączenia wielu fizycznych części dysku bądź dysków w jedno logiczne urządzenie. W naszym przykładzie, /dev/hda1, /dev/hda2 i /dev/hda3 są partycjami /boot, swap oraz root, więc musimy połączyć /dev/hda4 oraz /dev/hdb1. Możemy tego dokonać wydając jedną komendę, jednak, ponieważ to przykład, utworzymy nasz wolumen grup, a następnie rozszerzymy go.
Tworzymy logiczne wolumeny. Logiczne wolumeny są odpowiednikami partycji tworzonych za pomocą programu fdisk poza środowiskiem LVM2. W tym przykładzie stworzymy następujące partycje:
Odkąd planujemy używać LVM2, nie musimy się zbytnio obawiać o wielkość tych partycji, ponieważ mogą one być łatwo rozszerzone w razie potrzeby.
Na utworzonych logicznych wolumenach tworzymy systemy plików dokładnie tak samo jak na zwykłych partycjach. Użyjemy na nich systemu plików ext3, jednak każdy inny będzie działał tak samo dobrze:
Należy teraz zamontować wszystkie partycje tak jak to nakazuje podręcznik instalacji, a następnie wszystkie logiczne wolumeny LVM2 tak jak gdyby były one zwykłymi partycjami. Jedyną różnicą jest adres urządzenia, który znajdziemy w /dev/vg/nazwa_logicznego_wolumenu.
Konfigurując jądro systemu, należy pamiętać aby zaznaczyć obsługę LVM2 (nie wszystkie jądra serii 2.4 mają taką opcję). Zaznaczamy moduł LVM2 jak w przykładzie:
Skompilowany moduł będzie miał nazwę dm-mod.ko Kiedy już przebrniemy przez budowę jądra, dodajemy następujący wiersz do /etc/modules.autoload.d/kernel-{KV}, gdzie {KV} reprezentuje wersję jądra (2.4 lub 2.6), tak aby moduł LVM2 był ładowany w momencie startu systemu:
Teraz, zainstalujmy pakiet lvm2.
Wyedytujmy teraz /etc/lvm/lvm.conf tak jak zostało to już opisane wcześniej. Poprzednim razem edytowaliśmy plik będący częścią środowiska instalacyjnego, który zniknie po najlbiższym ponownym uruchomieniu. Tym razem musimy zmienić prawdziwy plik, znajdujący się wewnątrz naszego świeżo zainstalowanego Gentoo. Podczas edycji pliku /etc/fstab, postępujemy według instrukcji podręcznika instalacji i dodajemy swoje logiczne wolumeny LVM2. Podajemy tu kilka wierszy stosownych do naszego przykładu:
Kiedy przebrniemy przez przewodnik instalacji nie zapomnijmy odmontować wszystkich logicznych wolumenów LVM2 i w dobrej wierze uruchommy następujące komendy przed ponownym uruchomieniem systemu:
Po ponownym uruchomieniu systemu wszystkie partycje powinny być widziane i podmontowane. Jeżeli z jakichś powodów instalacja Gentoo została przerwana w pewnym momencie, a chcielibyśmy ją kontynuować, musimy najpierw stworzyć odpowiednie węzły urządzeń wolumenu:
Niektóre płyty instalacyjne ze starszymi narzędziami mogą czasem wymagać reaktywacji wolumenów:
Dziękuję Thilo Bangert oraz Terje Kvernes za ich pomoc i uwagi dotyczące tego dokumentu. Materiał udostępniany na podstawie licencji Creative Commons - Attribution / Share Alike. |
|
